INTRO : Sterretjes

'Papa ?' Vroeg ze met haar zijdezachte stemmetje.
'Ja schat?'
'Waarom zijn er zoveel sterretjes ?'
Hij dacht even na voor hij antwoordde.
'Ik zou het niet weten liefje.' Zei hij tenslotte.
Ze keek hem verbijsterd aan en het duurde even voor ze weer iets zei
Misschien kwam dat door het feit dat papa altijd alles wist en altijd wel een antwoord klaar had op haar vragen.
'Weet je wat ik denk ?' Vroeg hij haar terwijl hij diep in haar ogen keek.
'Wat denk je papa ?'
Het was hem eerder opgevallen maar elke keer dat hij zich in haar ogen verdiepte werd hij verbijsterd door de gelijkenissen die ze had met haar moeder.
Haar donker bruine haren die over haar schouders rusten, de bijna onzichtbare lijnen die van haar smalle lip langzaam naar haar keel trokken en een bijna perfecte kaak vormden maar het meest indrukwekkende gelijkenis die ze had met haar moeder moesten wel haar ogen zijn.
Ogen waarin je jezelf in kon verliezen, zo diep en eindeloos waren ze.
Hij ontwaakte uit zijn dagdromen en merkte een ongeduldige uitdrukking op haar gezicht. Hij grijnsde, ze had zijn geduld geërfd.
'Ik denk dat jij daar een antwoord op moet vinden.'
Ze bestudeerde hem en luisterde aandachtig naar wat hij zei voor de zoveelste keer.
Papa was heel creatief wanneer ze zulke moeilijke vragen stelde, hij had bijna altijd wel een antwoord klaar op haar vragen en wanneer dat niet zo was (gebeurde bijna nooit) wist hij wel iets uit te vinden dat haar geïnteresseerd bezig hield. Zoals die ene keer toen ze vroeg waarom de zon soms zo warm was dat ze van de hitte rode plekjes kreeg op haar wangen of toen ze vroeg waarom mieren zo klein zijn en olifanten juist zo groot.
'Maar denk eraan liefje, neem je tijd ! Je hebt nog een hele leven voor je, maar pieker er niet te lang over want dat is ook niet goed voor je.'
'Oké papa.' zei ze terwijl ze zich in haar bed nestelde.
'En wie is weer mijn allerliefste dochter op de hele wereld ?'
'Ik ! Ik ! Iiiik !!'
'Juist ja ! slaapzacht Lisa.' En terwijl hij een glas water op haar nachtkastje neerzette drukte hij een zachte zoen op haar voorhoofd.
'Slaapzacht papa.' En toen werden haar oogleden te zwaar om nog langer open te houden en ze viel in een zachte en zorgeloze maar welverdiende slaap.
Hij was trots op haar, dat was al zeker.
[ Reactie posten ] [ 67 reacties ]
# Gepost op zaterdag 05 april 2008, 20u28
Gewijzigd op zaterdag 12 april 2008, 01u26

HOOFDSTUK 1.1

Blz. 1

Het was een zonnige dag.
Dat zag hij aan de zonnestralen die de gordijnspleetjes priemden.
Langzaam maar zeker werd hij het licht gewoon en zijn ogen openden zich met als resultaat dat hij zijn bestaan begon te realiseren.
Het eerste dat hij opmerkte was haar geur, alsof het zich speciaal had voorbereid op dat moment om hem te overvallen en al zijn zintuigen te prikkelen.
Het was een speciale geur dat alleen zij had en je kon het niet vergelijken met iets anders.
Hij kende het maar al te goed, van al die keren dat ze tegen hem aan heeft gelegen, van al die keren dat hij naast haar wakker werd, van al die keren dat ze hadden gekust.
Na al die jaren, na al die tijd was hij het niet beu geworden.
Het was iets dat hij waarschijnlijk voor de rest van zijn leven ging waarderen.
Hij draaide zich om en zag dat ze nog sliep, lichtelijk geïrriteerd door de warmte.
Hij hief zijn hand op en schoof tot haar toe waarna hij langzaam met zijn hand haar lange donker bruine haren begon te strelen.
Ze deed wat ze altijd deed wanneer ze merkt dat hij haar haar aan het strelen was: glimlachen.
'Goedemorgen koningin van mijn dromen.' zei hij met zijn mond dicht tegen haar oor gedrukt.
Ze draaide zich om zodat ze tegen elkaar lagen, face to face.
'Weet je wat ik zo geweldig aan je vind?' Vroeg ze met een brede grijns.
'Dat ik je meerdere keren na elkaar tot je climax kan laten komen ?' antwoordde hij met een even brede grijns.
'Nee zotte aap,' Riep ze terwijl ze in lachen uit barste. 'Ik vind het geweldig dat je me elk weekend wakker maakt terwijl ik je altijd in de gewone dagen wakker moet maken, iets waar ik veel moeite voor nodig heb'
'Wel ik vind dat wanneer je getrouwd bent je sommige dingen moet compenseren' Zei hij laconiek.
'Zouden de kinderen al wakker zijn ?' Vroeg ze op een haast speelse manier.
Hij omhelsde haar met zijn handen en drukte haar dichter naar zich toe terwijl hij 'Ik denk het niet.' zei.
Terwijl hij haar nek begon te kussen en met zijn ene hand haar borsten begon te strelen drukte hij haar met haar andere hand harder naar zich toe.
Ze hapte naar adem toen hij van haar nek langzaam naar haar boezem overging en van haar boezem naar haar buikje tot aan haar schaam streek.
'Ik heb HONGER!' Riep Lisa terwijl ze tegen de deur ramde.
Met een behendige ruk trok ze het deken over hem en deed alsof er niks aan de hand was.
'Hoe vaak heb ik je al gezegd dat je eerst moet kloppen, jongedame ?' Riep ze terwijl ze haar boos aankeek.
'Maar.. maar.. ik heb honger!' zei ze met bijna tranen in haar ogen.
Ze zuchtte diep en kalmeerde een beetje.
'Het spijt me liefje, ga maar beneden wachten ik kom zo.'
'Okee mama.' en ze deed langzaam de deur dicht maar voor hij helemaal dicht was kwam hij boven de dekens uit met zijn hoofd.
Een grove fout omdat ze nog is de deur open deed waarna zij voor de 2de keer de dekens over hem gooide.
'Waar is papa?' Vroeg ze.
'Hij is koffiekoeken voor ons gaan halen.' stelde ze haar gerust.
ze hoorde haar nog de trap afgaan en nog een sprongetje neme van de 2de laagste trap.
'Schat we moeten oppassen, ze worden langzaam aan volwassen, ik wil niet dat ze ons zo bezig betrappen.'
Zei ze met een ernstige toon.
'Ik denk ook niet dat ze nog slapen.' Merkte hij op.
'Kleed je snel aan en zorg dat ze je niet ziet als je naar buiten gaat, je bent tenslotte koffiekoeken gaan halen.'

▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀
[ Reactie posten ] [ 38 reacties ]
# Gepost op dinsdag 08 april 2008, 16u40
Gewijzigd op dinsdag 15 april 2008, 15u30

HOOFDSTUK 1.2

Blz. 2

Terwijl ze haar boterham met choco aan het verslinden was, nam ze een slokje van haar melk en keek ze uit het raam.
�Meer dan 1200 slachtoffers bij zelfmoord aanslag in Mekka !� Las hij voor.
�Ongelooflijk, hoe kan je nou zo wreed zijn? Ik snap niet wat ze willen bereiken door onschuldige mensen uit te moorden, sinds de aanslagen op het witte huis escaleert de boel helemaal ! Het zou mij niet verbazen als ze nu ook al beweerden dat de nieuwe president de opvolger van Jezus is ! Die Amerikanen hebben het allemaal niet meer op een rijtje !�
�Papa, wat is Mekka ?� Vroeg Remus onschuldig.
�Daar ben je nog te jong voor, ik zal het je wel uitleggen als je oud genoeg bent�
�Schat, heb je mijn laptop al is nagekeken ?� Zei ze terwijl ze in haar badjas de keuken binnenwandelde en naast hem ging zitten.
Ze had net gedoucht dus haar haar was doorweekt, iets waar hij altijd opgewonden van raakte.
�Euhm�ik�ik weet het�niet�misschien�nee�jawel!� Hij had duidelijk moeite met het feit dat hij naar haar moest kijken en praten tegelijk.
Ze lachte en gaf hem een zoen.
�Papa!� Riep Lisa.
�Ja, liefje ?�
�Gaan we niet naar de zee ? De zon schijnt zo mooi en het is warm weer !�
�Nee liefje, ik moet nog iets voor werk doen en wanneer ik eraan begin zal er geen tijd meer over zijn om naar zee te gaan� zei hij.
�Maar papa !� zuchtte Lisa.
�Schat kan je niet dat werk meenemen ? Dan kan je er daar misschien aan werken.� Stelde zijn liefhebbende echtgenote voor.
Hij ging akkoord. Op die moment sprong Lisa uit haar stoel en gaf ze haar vader een liefdevolle omhelzing.
Ze pakten hun spullen bijeen en vertrokken met de auto.
Het was inderdaad heel mooi weer, de zon scheen fel aan de hemel met hier en daar een wolkje die sloom en onbeduidend wat rondhing. Een zachte wind streek op en blies Lisa�s haar omver.
Papa zat aan het stuur met mama naast hem en Remus en Lisa vanachter.
Hij had de juiste beslissing genomen toen hij akkoord ging om te vertrekken en zijn werk daar te doen.
Plotseling rees een stekende pijn op in zijn hoofd, het sneed letterlijk voor zijn schedel.
Zijn knieën bezweken onder het pijn en zijn spieren verslapten zich.
Met zijn laatste kracht schoof hij zijn voeten over de rem waarna de auto tot stilstand kwam.
Hij begon te schreeuwen terwijl hij om zich heen keek maar merkte dat alles wazig begon te worden, de pijn nam toe.
Hij voelde armen naar hem grijpen en keek omhoog maar zag alleen het gezicht van een vrouw. Wat was ze mooi dacht hij bij zichzelf. Wie was ze ? Ze kwam hem bekend voor maar de pijn weerhield hem ervan om haar te herkennen. Het gezicht werd waziger en toen zag hij niks meer, hij was bewusteloos geraakt en ondanks alles kon hij de pijn nog altijd voelen, het was onmenselijk en hij had nog nooit eerder zoiets meegemaakt.
Met zijn laatste krachten kon hij nog iets uitspreken dat op een �ik hou van u� leek.
Maar het was veel te stil voor haar om het te verstaan.

(¯`·.·`¯)
`·. .·`
`
[ Reactie posten ] [ 31 reacties ]
# Gepost op zaterdag 12 april 2008, 01u29
Gewijzigd op dinsdag 15 april 2008, 15u30

HOOFDSTUK 1.3

Blz. 3

Joris was de naam die hij had gekregen van zijn moeder. Hij was geboren in Crawley in het Zuiden van Engeland dicht bij London. Korte nadat ze hem gebaard had was ze gestorven en had hem alleen gelaten op deze wrede wereld. Ze had nog de kracht gehad om hem een naam te geven, een naam die zij als stervende geschikt vond voor haar zoon, Joris. Zijn vader verafschuwde hem, hij nam het hem niet kwalijk. Hij had hem grootgebracht met strenge regels en lijfstraffen, dat was de reden dat hij hem verafschuwde.
Op zijn 15de was zijn vader omgekomen in een tragisch auto-ongeluk, en toen was hij helemaal alleen. Hij moest naar een weeshuis in Guildford gaan waar hij tot zijn 19de verbleef.
Hoewel het weeshuis ook strenge regels had was het lang niet zo wreed met hem als zijn vader was geweest. Hij had nieuwe vrienden gemaakt die ook zo eenzaam waren, hij ging soms op stap naar verre steden en kreeg zelfs een beetje zakgeld. Het was niet veel en hij kon er meestal alleen wat snoep mee kopen maar het was beter dan niets. Op zijn 19de verjaardag vertrok hij. Hij vond dat het tijd was om op zijn eigen benen te leren staan en die gedachte beviel hem. Hij had de laatste jaren auto's gewassen en kranten verkocht, het geld dat hij had gespaard was genoeg om er één reis mee te maken en meer had hij niet nodig.
Hij vertrok naar Europa, naar zijn oom die in Frankrijk een boerderij had. Hij had hem nog nooit eerder gezien maar zijn vader had het vaak over hem, meestal wanneer hij kwaad was.
Over hoe hij de familie tradities had verbroken en hoe hij nooit iets goeds had gedaan.
Hij pakte niet veel mee, dat kon hij ook niet omdat hij ook niet veel bezat. Wat kleren, een paar schoenen, wat eten en een klein dekentje. Die ochtend at hij zo veel hij kon om later de dag niks te moeten eten en wanneer hij afscheid van iedereen nam werd er op de deur geklopt. Een meneer in een fluweel groen pak met een knal roze das en grijze schoenen stond voor de deur. Hij had kort en verzorgd haar en zijn houding had iets formeels. Terwijl hij de weeshuis verantwoordelijke een goede namiddag wenste vroeg hij haar of dat een zeker heer 'Joris' zich in het gebouw bevond.
'Ja dat ben ik, hier !' riep hij toen hij zijn naam hoorde.'Uitstekend ! Laat ik mij even voorstellen, mijn naam is Sir Arthur Gregor, directeur en manager van de nationale bank in Guildford. U moeder had bij ons een safety deposit box geregistreerd ! Wij kregen de instructie om op de inhoud aan u te overhandigen op u 19de verjaardag.'
Hij stond aan de grond genageld van wat hij hoorde. 'Hoe kon zoiets mogelijk zijn ?' vroeg hij zichzelf af.
'Hebt u de inhoud bij ?' vroeg hij verbaast.
'Ik heb alleen de safety box zelf meegenomen meneer, wij mogen ze zelf niet openen en kunnen het niet eens omdat de safety box beveiligd is met een code.'
Hij ging naar zijn auto en haalde er een metalen doos uit die niet veel groter was dan een dvd hoes maar minstens 5 keer zo dik.
'Gelieve hier nog u handtekening te zetten... ja dat is het dan, bedankt en hopelijk tot ziens'
Meneer Arthur was weer verdwenen en hij stond daar nog altijd met een open mond.
Hij stak de metalen doos in zijn rugzak en nam voor de laatste keer afscheid van iedereen.
Onderweg dacht hij na over wat die code zou zijn, zijn vader had hem hier nooit iets over verteld en hijzelf wist er natuurlijk ook niks van. Wat kon het toch zijn ?
Het moest iets zijn dat zijn moeder hem had achter gelaten, iets dat vrij duidelijk was en hij zeker nooit zou vergeten.
Wat kon het toch zijn ?


ps: Je leest nog altyd hetzelfde verhaal ! dit is geen aparte stuk fzo ;)
[ Reactie posten ] [ 25 reacties ]
# Gepost op dinsdag 15 april 2008, 15u30
Gewijzigd op woensdag 16 april 2008, 10u47

HOOFDSTUK 1.4

Blz. 3

'Heb je voor je toetsen geleerd?' vroeg ze streng maar op een liefdevolle toon.
Ze werd het langzaam aan beu maar negeerde haar.
'Wil je nog wat spek?' vroeg ze weer.
'Nee, dank je. Ik heb genoeg.'
'Wat ga je vandaag doen? Wat zijn je vakken? Heb je je taken gemaakt?'
Ze begon weer, ongelooflijk!
Ze stond op en verliet de keuken, ze had toch geen honger.
Wat kon het haar nou schelen of ze goede punten had of niet, ze verafschuwde school, het was erger dan de pest! Haar leven werd door haar moeder gecontroleerd en ze werd het kots beu. Ze nam haar rugzak, en vertrok naar de bushalte.
Elk ochtend was hetzelfde, elk moment van de dag was hetzelfde, elk seconde dat ze doorbracht op school was saai en zinloos, ze leefde een leven dat het hare niet was.
Droog, eentonig en langdradig, dag in dag uit, hetzelfde herhaalde zich zoals in een cirkel.
Het was nog vroeg in de ochtend, de straten waren verlaten en leeg, iedereen sliep waarschijnlijk nog. Zij moest extra vroeg opstaan omdat haar school in een andere stad was, weer iets waar ze zich aan ergerde.
'Jij daar.'
Ze bleef staan en zette geen stap meer verder, ze kon het ook niet, iets hield haar vast.
Het was alsof webben van lucht zich om haar wikkelden, het knelde zich om haar keel en het enige da ze nog kon bewegen waren haar ogen. Iets onder haar voeten hief haar op en ze begon een paar centimeter in de lucht te zweven, ze was doodsbang.
'Jij daar!' zei een stem achter haar.
Haar lichaam draaide zich langzaam en geluidloos 180 graden.
Ze zag nog steeds niets. Toen verloor alles zijn kleur, de geparkeerde auto's werden was grijs, de bomen en struiken werden grijs en de rijkversierde tuinen waar haar buurmannen hun zondag namiddag voor hadden opgeofferd verloren op hun beurt de kleuren die ze hadden.
Zo goed ze kon keek ze omhoog en zag een vogel, maar er was iets raar ermee, hij vloog niet nog zat hij op een tak, het was midden in de lucht blijven steken, bevroren en kleurloos.
'Kijk me aan.' De stem was terug maar deze keer was het luider.
Uit het niets verscheen een licht en weer was het vertrokken.
Voor haar verscheen een zwart gewaad, verscheurd en vol met vlekken, een grijze cape met wijde pauldrons.
Het keek omlaag zo dus kon ze zijn gezicht niet zien, en als het niet omlaag keek had hij een kap over zijn hoofd dat zijn gezicht bedekte.
Het leek het enige te zijn dat nog kleur had en kon bewegen.
Hij hief zijn hoofd op en hij keek haar aan, de schaduwen van zijn kap verstopten zijn gezicht maar niet zijn ogen.
Twee heldere blauwe ogen keken haar aan maar toonden geen emoties.
Uit zijn gewaad hief hij een hand op met daarin een lange staf.
'Wanneer je me nodig hebt, roep dan mijn naam en ik zal komen.'
De stem echode in haar oren, het was pijnlijk.
De gewaden begonnen zich in het niets op te lossen en tegelijker tijd viel ze op de grond. De webben van lucht hadden haar verlaten, ze keek omhoog en zag alleen nog maar een kleine ronde lichtbal dat zweef boven haar hoofd. Met een oorverdovende knal en een verblindende licht flits spatte de lichtbal uit elkaar en gaf alles zijn kleur terug.

Anne stond op en keek om zich heen, alles was weer normaal.
De vogels vlogen rustig boven in de lucht, een kat stak de straat over en alles had zijn oorspronkelijke kleur terug.
Wat was er gebeurt? Wie was die man? Was dat een droom, of was het echt?
Ze was verward en gedesoriënteerd, en haar pols jeukte enorm. Ze hief haar hand op en zag dat haar pols zwart zag, alsof men haar pols in een barbecue had gestoken maar alleen de bovenste laag van het vlees was verbrand.
In witte letters stond een symbool en daaronder in rare maar leesbare tekens: “ZAROS” .
HOOFDSTUK 1.4
[ Reactie posten ] [ 22 reacties ]
# Gepost op zondag 20 april 2008, 08u26
Gewijzigd op zondag 20 april 2008, 08u59

Gesponsorde links