Een Nieuw Begin

Een Nieuw Begin
'Dus technisch gezien bestaat het volgens jou ?'
'Dat heb ik niet gezegd, maar het komt er wel op neer'
'Als volgens jou het er op neer komt, dan ga je toch akkoord met wat je zelf insinueert ! Waarom blijf je het dan ontkennen ?'
'Omdat ik er niet in geloof'

Hoofdstuk 1
PARADOX

'ik moet gaan, doei xx'
Nog voor hij de tijd kreeg om iets terug te schrijven zag hij de "...is offline en kan u berichten nu niet beantwoorden..." voor zich.
'Waarom moeten sommige zich altijd toch zo haasten ? Vijf minuten wachten gaat er toch wel af of niet ?
Het is niet alsof de wereld zou vergaan!'
Gefrustreerd legde hij zijn hoofd op zijn handen en dacht na. Het klopte wat hij zei, hij geloofde er niet in, ware liefde.
Waarom knaagde er dan iets aan hem ? Het was net een naald waarmee hij geprikt werd, een onzichtbare naald, geen kleine zoals je er één op school krijgt om de 2-3 jaar.
Wat was hij moe zeg, het was al bijna middernacht en hij had de nacht ervoor ook al niet goed geslapen.
'Tu Tu Tom!'
Daar was het weer, het meest irriterende geluid op aarde.
Hij hief zijn hoofd net hoog genoeg op zodat hij links vanonder kon zien wat er stond:"Julie zegt: Eehj! :D "
'Nog één gesprek en dan ga ik slapen.' Zei hij tegen zichzelf.

'hey'
'cfatjeus?'
'zoals altijd zkr en mtu ?'
'geweldig! xD'
'hoe ist gegaan ?'
'GEWELDIG xD'
'gade ng iet anders dan geweldig zegge of hoe zit et ? '
'ONGELOOFLIJK xD'
'hehe'
'ge ga me ni gelove wa em heeft gedaan !'
'hij eeft u pakt, diep in uw oge gekeke (natuurlijk ietske langer dan dat hij normaal doet ) en gezegd dat hij van u houd.'
'nee xD '
'huh?'
'ge zijt et kusse-gedeelte vergete xD'
'aja '

Zo voorspelbaar, ik snap niet dat ze voor zo iemand valt terwijl ze goed genoeg weet dat hij spelletjes met haar zit te spelen.
Misschien moet ik haar waarschuwen.
Of misschien niet, nee dat is geen goed idee, daar maak ik haar alleen paranoïde mee en ten tweede ze heeft er zelf voor gekozen, ze weet
goed genoeg wat voor persoon dat hij is.

'kwens ulle veel geluk same!'
'ik weet wa ge denkt, en ik weet da ge mij stom vind om zoiets te doen maar ik hou van em en miss zal et dees keer anders zijn weet je'
'jullie, als jij iemand lief hebt en jij denkt dat je daar een relatie mee kan hebben zonder er achteraf spijt van te hebben, dan is dat jou beslissing!
ook al loopt het ni goed af, dan nog heb ik het recht niet om u van zoiets te weerhouden, ik kan u wel mijn mening zeggen maar die ken je al'

Ze was misschien blond, maar ze wist zeer goed wat hij dacht. Ze kenden elkaar ten slotte al bijna 2 jaar.
Hij was moe en had geen goesting om te discussiëren, dus besloot hij om te gaan slapen.

'anywy, kzen is door'
'ok, byee xx'
'yu'

# Posté le dimanche 22 mars 2009 23:00

.

.
chill 'n out

# Posté le dimanche 24 août 2008 22:52

Modifié le mardi 30 septembre 2008 12:56

BLOGSTAR !

that's "mr blogstar" for you pal xD
iedereen weet zijn taak zeker ?
voor degene die et nog ni door hebbe...
lekker veel comms late zodak men boek afkrijg publiceer en lekker rijk word ^^


ps: IM BACK TO KICK SOME A$$ !!
BLOGSTAR !

# Posté le mercredi 06 août 2008 18:43

Modifié le dimanche 24 août 2008 22:37

COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER

COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER COVER
EINDELIJK !!
tis af !! xD
super land over gedaan....

alles natuurlijk te danke aan lies haar super teken talent !
THX !


ps: WARE GROTE WARE GROTE WARE GROTE WARE GROTE WARE GROTE WARE GROTE


# Posté le samedi 21 juin 2008 20:34

HOOFDSTUK 1.1

HOOFDSTUK 1.1
Het was een zonnige dag.
Dat zag hij aan de zonnestralen die de gordijnspleetjes priemden.
Langzaam maar zeker werd hij het licht gewoon en zijn ogen openden zich met als resultaat dat hij zijn bestaan begon te realiseren.
Het eerste dat hij opmerkte was haar geur, alsof het zich speciaal had voorbereid op dat moment om hem te overvallen en al zijn zintuigen te prikkelen.
Het was een speciale geur dat alleen zij had en je kon het niet vergelijken met iets anders.
Hij kende het maar al te goed, van al die keren dat ze tegen hem aan heeft gelegen, van al die keren dat hij naast haar wakker werd, van al die keren dat ze hadden gekust.
Na al die jaren, na al die tijd was hij het niet beu geworden.
Het was iets dat hij waarschijnlijk voor de rest van zijn leven ging waarderen.
Hij draaide zich om en zag dat ze nog sliep, lichtelijk geïrriteerd door de warmte.
Hij hief zijn hand op en schoof tot haar toe waarna hij langzaam met zijn hand haar lange donker bruine haren begon te strelen.
Ze deed wat ze altijd deed wanneer ze merkt dat hij haar haar aan het strelen was: glimlachen.
'Goedemorgen koningin van mijn dromen.' zei hij met zijn mond dicht tegen haar oor gedrukt.
Ze draaide zich om zodat ze tegen elkaar lagen, face to face.
'Weet je wat ik zo geweldig aan je vind?' Vroeg ze met een brede grijns.
'Dat ik je meerdere keren na elkaar tot je climax kan laten komen ?' antwoordde hij met een even brede grijns.
'Nee zotte aap,' Riep ze terwijl ze in lachen uit barste. 'Ik vind het geweldig dat je me elk weekend wakker maakt terwijl ik je altijd in de gewone dagen wakker moet maken, iets waar ik veel moeite voor nodig heb'
'Wel ik vind dat wanneer je getrouwd bent je sommige dingen moet compenseren' Zei hij laconiek.
'Zouden de kinderen al wakker zijn ?' Vroeg ze op een haast speelse manier.
Hij omhelsde haar met zijn handen en drukte haar dichter naar zich toe terwijl hij 'Ik denk het niet.' zei.
Terwijl hij haar nek begon te kussen en met zijn ene hand haar borsten begon te strelen drukte hij haar met haar andere hand harder naar zich toe.
Ze hapte naar adem toen hij van haar nek langzaam naar haar boezem overging en van haar boezem naar haar buikje tot aan haar schaam streek.
'Ik heb HONGER!' Riep Lisa terwijl ze tegen de deur ramde.
Met een behendige ruk trok ze het deken over hem en deed alsof er niks aan de hand was.
'Hoe vaak heb ik je al gezegd dat je eerst moet kloppen, jongedame ?' Riep ze terwijl ze haar boos aankeek.
'Maar.. maar.. ik heb honger!' zei ze met bijna tranen in haar ogen.
Ze zuchtte diep en kalmeerde een beetje.
'Het spijt me liefje, ga maar beneden wachten ik kom zo.'
'Okee mama.' en ze deed langzaam de deur dicht maar voor hij helemaal dicht was kwam hij boven de dekens uit met zijn hoofd.
Een grove fout omdat ze nog is de deur open deed waarna zij voor de 2de keer de dekens over hem gooide.
'Waar is papa?' Vroeg ze.
'Hij is koffiekoeken voor ons gaan halen.' stelde ze haar gerust.
ze hoorde haar nog de trap afgaan en nog een sprongetje neme van de 2de laagste trap.
'Schat we moeten oppassen, ze worden langzaam aan volwassen, ik wil niet dat ze ons zo bezig betrappen.'
Zei ze met een ernstige toon.
'Ik denk ook niet dat ze nog slapen.' Merkte hij op.
'Kleed je snel aan en zorg dat ze je niet ziet als je naar buiten gaat, je bent tenslotte koffiekoeken gaan halen.'

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Terwijl ze haar boterham met choco aan het verslinden was, nam ze een slokje van haar melk en keek ze uit het raam.
'Meer dan 1200 slachtoffers bij zelfmoord aanslag in Mekka !' Las hij voor.
'Ongelooflijk, hoe kan je nou zo wreed zijn? Ik snap niet wat ze willen bereiken door onschuldige mensen uit te moorden, sinds de aanslagen op het witte huis escaleert de boel helemaal ! Het zou mij niet verbazen als ze nu ook al beweerden dat de nieuwe president de opvolger van Jezus is ! Die Amerikanen hebben het allemaal niet meer op een rijtje !'
'Papa, wat is Mekka ?' Vroeg Remus onschuldig.
'Daar ben je nog te jong voor, ik zal het je wel uitleggen als je oud genoeg bent'
'Schat, heb je mijn laptop al is nagekeken ?' Zei ze terwijl ze in haar badjas de keuken binnenwandelde en naast hem ging zitten.
Ze had net gedoucht dus haar haar was doorweekt, iets waar hij altijd opgewonden van raakte.
'Euhm, ik... ik weet het...niet...misschien..nee...jawel!...' Hij had duidelijk moeite met het feit dat hij naar haar moest kijken en praten tegelijk.
Ze lachte en gaf hem een zoen.
'Papa!' Riep Lisa.
'Ja, liefje ?'
'Gaan we niet naar de zee ? De zon schijnt zo mooi en het is warm weer !'
'Nee liefje, ik moet nog iets voor werk doen en wanneer ik eraan begin zal er geen tijd meer over zijn om naar zee te gaan' zei hij.
'Maar papa !' zuchtte Lisa.
'Schat kan je niet dat werk meenemen ? Dan kan je er daar misschien aan werken.' Stelde zijn liefhebbende echtgenote voor.
Hij ging akkoord. Op die moment sprong Lisa uit haar stoel en gaf ze haar vader een liefdevolle omhelzing.
Ze pakten hun spullen bijeen en vertrokken met de auto.
Het was inderdaad heel mooi weer, de zon scheen fel aan de hemel met hier en daar een wolkje die sloom en onbeduidend wat rondhing. Een zachte wind streek op en blies Lisa's haar omver.
Papa zat aan het stuur met mama naast hem en Remus en Lisa vanachter.
Hij had de juiste beslissing genomen toen hij akkoord ging om te vertrekken en zijn werk daar te doen.
Plotseling rees een stekende pijn op in zijn hoofd, het sneed letterlijk door zijn schedel.
Zijn knieën bezweken onder het pijn en zijn spieren verslapten zich.
Met zijn laatste kracht schoof hij zijn voeten over de rem waarna de auto tot stilstand kwam.
Hij begon te schreeuwen terwijl hij om zich heen keek maar merkte dat alles wazig begon te worden, de pijn nam toe.
Hij voelde armen naar hem grijpen en keek omhoog maar zag alleen het gezicht van een vrouw. Wat was ze mooi dacht hij bij zichzelf. Wie was ze ? Ze kwam hem bekend voor maar de pijn weerhield hem ervan om haar te herkennen. Het gezicht werd waziger en toen zag hij niks meer, hij was bewusteloos geraakt en ondanks alles kon hij de pijn nog altijd voelen, het was onmenselijk en hij had nog nooit eerder zoiets meegemaakt.
Met zijn laatste krachten kon hij nog iets uitspreken dat op een ' Ik hou van je.' leek.
Maar het was veel te stil voor haar om het te verstaan.


(¯`·.·`¯)
`·. .·`
`


Joris was de naam die hij had gekregen van zijn moeder. Hij was geboren in Crawley in het Zuiden van Engeland dicht bij London. Korte nadat ze hem gebaard had was ze gestorven en had hem alleen gelaten op deze wrede wereld. Ze had nog de kracht gehad om hem een naam te geven, een naam die zij als stervende geschikt vond voor haar zoon, Joris. Zijn vader verafschuwde hem, hij nam het hem niet kwalijk. Hij had hem grootgebracht met strenge regels en lijfstraffen, dat was de reden dat hij hem verafschuwde.
Op zijn 15de was zijn vader omgekomen in een tragisch auto-ongeluk, en toen was hij helemaal alleen. Hij moest naar een weeshuis in Guildford gaan waar hij tot zijn 19de verbleef.
Hoewel het weeshuis ook strenge regels had was het lang niet zo wreed met hem als zijn vader was geweest. Hij had nieuwe vrienden gemaakt die ook zo eenzaam waren, hij ging soms op stap naar verre steden en kreeg zelfs een beetje zakgeld. Het was niet veel en hij kon er meestal alleen wat snoep mee kopen maar het was beter dan niets. Op zijn 19de verjaardag vertrok hij. Hij vond dat het tijd was om op zijn eigen benen te leren staan en die gedachte beviel hem. Hij had de laatste jaren auto's gewassen en kranten verkocht, het geld dat hij had gespaard was genoeg om er één reis mee te maken en meer had hij niet nodig.
Hij vertrok naar Europa, naar zijn oom die in Frankrijk een boerderij had. Hij had hem nog nooit eerder gezien maar zijn vader had het vaak over hem, meestal wanneer hij kwaad was.
Over hoe hij de familie tradities had verbroken en hoe hij nooit iets goeds had gedaan.
Hij pakte niet veel mee, dat kon hij ook niet omdat hij ook niet veel bezat. Wat kleren, een paar schoenen, wat eten en een klein dekentje. Die ochtend at hij zo veel hij kon om later de dag niks te moeten eten en wanneer hij afscheid van iedereen nam werd er op de deur geklopt. Een meneer in een fluweel groen pak met een knal roze das en grijze schoenen stond voor de deur. Hij had kort en verzorgd haar en zijn houding had iets formeels. Terwijl hij de weeshuis verantwoordelijke een goede namiddag wenste vroeg hij haar of dat een zeker heer 'Joris' zich in het gebouw bevond.
'Ja dat ben ik, hier !' riep hij toen hij zijn naam hoorde.'Uitstekend ! Laat ik mij even voorstellen, mijn naam is Sir Arthur Gregor, directeur en manager van de nationale bank in Guildford. U moeder had bij ons een safety deposit box geregistreerd ! Wij kregen de instructie om op de inhoud aan u te overhandigen op u 19de verjaardag.'
Hij stond aan de grond genageld van wat hij hoorde. 'Hoe kon zoiets mogelijk zijn ?' vroeg hij zichzelf af.
'Hebt u de inhoud bij ?' vroeg hij verbaast.
'Ik heb alleen de safety box zelf meegenomen meneer, wij mogen ze zelf niet openen en kunnen het niet eens omdat de safety box beveiligd is met een code.'
Hij ging naar zijn auto en haalde er een metalen doos uit die niet veel groter was dan een dvd hoes maar minstens 5 keer zo dik.
'Gelieve hier nog u handtekening te zetten... ja dat is het dan, bedankt en hopelijk tot ziens'
Meneer Arthur was weer verdwenen en hij stond daar nog altijd met een open mond.
Hij stak de metalen doos in zijn rugzak en nam voor de laatste keer afscheid van iedereen.
Onderweg dacht hij na over wat die code zou zijn, zijn vader had hem hier nooit iets over verteld en hijzelf wist er natuurlijk ook niks van. Wat kon het toch zijn ?
Het moest iets zijn dat zijn moeder hem had achter gelaten, iets dat vrij duidelijk was en hij zeker nooit zou vergeten.
Wat kon het toch zijn ?

°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨
°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨°¨

In het vliegtuig had hij erover nagedacht wat het zou kunnen zijn, maar dat had niet echt geholpen omdat hij doodmoe was en in slaap was gevallen. Zo erg was het toch niet, hij had er al uren over zitten peinzen zonder resultaat.
Nadat het vliegtuig was geland en hij uit was gestapt had hij een stuk brood gekocht omdat zijn eten op was en de weg gevraagd naar het dichtstbijzijnde station om vanaf daar de trein te nemen naar Frankrijk.
Hij wandelde op een haastige manier door omdat hij er wou geraken voor de avond viel, hij had niet genoeg geld om een hotel te betalen en hij voelde zich ook niet veilig, alleen op een land waar hij nooit was geweest en niemand kende.
Zijn rugzak had hij over zijn schouder en de deposit box hield hij in zijn handen vast.
Iedereen keek hem raar aan, misschien kwam dat omdat hij zo slordig gekleed was.
Dat kon hem niks schelen, hij was het gewoon dat mensen hem op die manier aankeken, alsof ze een stuk vuil zagen rondlopen dat dringend moest worden verwijderd.
Hier en daar vroeg hij naar de weg, de meeste wouden niks met hem te maken hebben maar af en toe was er een vriendelijke bij die een beetje deftig Engels kon spreken en hem de weg kon wijzen. Na een paar uur stappen was hij op een autosnelweg gestoot die hij moest nemen.
Het rare was dat er geen kat te bespeuren was, iets waar hij blij om was, dan kon hij ten minste niet overreden worden.
Hij stapte rustig verder en keek af en toe achter zich om zich ervan te verzekeren dat er geen auto aankwam.
Na een kwartier zag hij een auto, hij ging snel aan de zijkant en wachtte af tot hij voorbij reed. Maar dat deed hij niet, hij maakte een paar zigzaggen en kwam dan langzaam tot stilstand, hij zag dat de chauffeur in elkaar was gezakt en dat een vrouw uit de auto stapte, er was iets gebeurd en hij wist niet of hij moest gaan helpen, het waren zijn zaken niet, wie weet wat er met hem zou gebeuren moest hij gaan helpen.
Hij draaide zich om en stapte verder.
Toen hoorde hij iemand brullen, hij draaide zich weer om en zag de man die reed op de grond liggen, kreunend van pijn.
Hij stond voor een dilemma, maar hij had geen tijd, hij moest iets doen.
Uiteindelijk liep hij op de auto af, toen hij aankwam vroeg hij wat er aan de hand was, de kinderen waren aan het huilen maar verstonden hem niet, ondertussen had de man het bewustzijn verloren en zijn vrouw keek hem aan met tranende ogen.
'Wat is hier aan de hand ? Ik ben van Engeland, ik spreek je taal niet! Is hij dood ?' vroeg hij in Engels.
Hij viel op zijn knieën neer en nam zijn hand vast om zijn pols te voelen, de vrouw hield hem niet tegen.
Hij voelde een zwakke hartslag, ze was zwak maar hij leefde nog.
'Hij leeft nog, maak u geen zorgen! Maar hij heeft dringend medische hulp nodig. Hebt u een ambulance gebeld?' Hij was bang dat ze geen Engels verstond dus probeerde hij een telefoon uit te beelden met zijn handen en maakte hij het geluid van een ambulance.
'Sorry, ik versta u wel, ik ben alleen even gechoqueerd, ik heb al een ambulance gebeld, ze zullen zo snel mogelijk arriveren.'
Godzijdank, ze sprak Engels!
'Mijn naam is Joris, ik kom uit Engeland, wat is hier gebeurd?'


▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀ ▄ ▀


voorlopig stop ik met het schrijven van dit verhaal
misschien zal ik ooit verder schrijven, i dunno

# Posté le mardi 08 avril 2008 16:40

Modifié le dimanche 24 août 2008 22:32